Κορονοϊός: Ανάπηρα άτομα την εποχή της πανδημίας και της απαγόρευσης

Η Μαρία Λούκα εστιάζει στις ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες που αποκτά η ζωή των συνανθρώπων μας με την έλευση του κορονοϊού.

Εμείς την κοινωνική απομόνωση την ξέρουμε» μου είπε ένας από τους συνομιλητές μου. Διαπίστωση που στάζει πίκρα και αλήθεια. Ναι, τα ανάπηρα άτομα δεν περίμεναν την πανδημία για να μείνουν σπίτι τους. Το σπίτι τους συνήθως είναι ολόκληρο το σύμπαν τους, γιατί έξω από αυτό δεν υπάρχουν εκείνες οι συνθήκες ισότητας, προσβασιμότητας και σεβασμού που θα τους επέτρεπαν την παρουσία στο δημόσιο χώρο. Οι πόλεις μας είναι φτιαγμένες για τους αρτιμελείς, τους νευροτυπικούς, όσους εφαρμόζουν στα νούμερα που έχει καθορίσει η κανονικότητα.

Μόνο που τώρα γι’ αυτούς που ήταν δύσκολα είναι δυσκολότερα. Η πανδημία εξελίσσεται γοργά σε μια ρηξιακή τομή στην πραγματικότητα, όπως τη γνωρίζουμε, που μας επηρεάζει όλες και όλους. Ωστόσο, η διαχείριση της έχοντας ενσωματωμένη την προϊούσα ανισότητα, πολλαπλασιάζει το φόβο και τον κίνδυνο για τα ανάπηρα υποκείμενα.

Αν η δυνατότητα κίνησης ενός ανάπηρου ανθρώπου με αμαξίδιο ήταν περιορισμένη εξαιτίας της αρχιτεκτονικής των χώρων και της έλλειψης υποδομών πριν, πλέον έχει επιδεινωθεί. Με δεδομένο, επίσης, ότι το δίκτυο υπηρεσιών κοινωνικής υποστήριξης ανάπηρων ανθρώπων παραμένει ισχνό και ανεπαρκές, αρκετά άτομα έχουν βρεθεί μόνα ή αβοήθητα να αντιμετωπίσουν κάτι τόσο μεγάλο που προκαλεί τρόμο.

«Οι ανάγκες που φαίνεται να προκύπτουν είναι κυρίως ιατρικές, δηλαδή σήμερα ένα άτομο με αμαξίδιο είχε πυρετό και ήθελε να πάει στο νοσοκομείο, από τον ΕΟΔΥ τον απέτρεψαν. Είναι ένας άνθρωπος μόνος του σπίτι με αμαξίδιο και φοβάται. Πρέπει να στηριχθεί. Κάποιος άλλος χρειαζόταν ινσουλίνη. Μια γυναίκα στη Θεσσαλονίκη ήθελε βοήθεια για ψώνια. Σκέψου έναν τετραπληγικό που πληρώνει μόνος του προσωπικό βοηθό – γιατί το κράτος δεν το αναγνωρίζει σαν ανάγκη. Τώρα υπάρχουν προσωπικοί βοηθοί που δεν πηγαίνουν στα σπίτια. Ποιος θα τους βοηθήσει; Επίσης, υπάρχουν ανάπηρα άτομα με προβλήματα υγείας που εντάσσονται σ’ αυτό που λέμε «ευπαθείς ομάδες», δηλαδή άτομα σε ανοσοκαταταστολή ή με ζητήματα στο αναπνευστικό, όπως οι τετραπληγικοί. Οποιαδήποτε παρέμβαση του κράτους είναι κανονιστικού χαρακτήρα, δεν περιλαμβάνει τα ανάπηρα υποκείμενα. Ένα απλό παράδειγμα θα πω, δεν υπάρχει πρόβλεψη για προτεραιότητα των ανάπηρων ατόμων στο σούπερ μάρκετ ή στο φαρμακείο. Πρέπει να κάτσεις στην ουρά. Όταν ένα άτομο με χρόνια βλάβη κάθεται στην ουρά μαζί με άλλους, μπαίνει σε μια συνθήκη επικινδυνότητας. Μόλις αυτή την εβδομάδα από κάποια σούπερ – μάρκετ ανακοινώθηκε ότι θα δοθεί προτεραιότητα σε ανάπηρα άτομα, χωρίς αυτό να είναι κεντρική κατεύθυνση. Ούτε βέβαια, δόθηκε προτεραιότητα για την προμήθεια μέσων αυτοπροστασίας. Κι εννοείται ότι δεν έγινε τίποτα για τα εργαζόμενα ανάπηρα άτομα ή με χρόνιες βλάβες. Έχουμε υπόψη μας δηλαδή άτομα που εξακολουθούν να εργάζονται στο χώρο της υγείας ή σε δημόσιες υπηρεσίες. Για μένα που κυκλοφορώ με αμαξίδιο και έχω ένα λειτουργικό χέρι, το να βγω έξω σε αυτή τη συγκυρία είναι ολόκληρη διαδικασία. Κάποιος πρέπει να μου φορέσει τα γάντια, να απολυμάνει το αμαξίδιο όταν γυρίσω κλπ. Δεν είναι απλά βγάζω παπούτσια και πλένω χέρια. Έχουμε περιπτώσεις αναπήρων που ζουν με τους υπερήλικες γονείς τους, γιατί το ελληνικό κράτος δεν έχει στρατηγικές ανεξάρτητης διαβίωσης. Τώρα εκτίθενται και οι δύο σε κίνδυνο», σημειώνει ο Αντώνης Ρέλλας, σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής.

«Ένα απλό παράδειγμα θα πω, δεν υπάρχει πρόβλεψη για προτεραιότητα των ανάπηρων ατόμων στο σούπερ μάρκετ ή στο φαρμακείο. Πρέπει να κάτσεις στην ουρά. Όταν ένα άτομο με χρόνια βλάβη κάθεται στην ουρά μαζί με άλλους, μπαίνει σε μια συνθήκη επικινδυνότητας. Μόλις αυτή την εβδομάδα από κάποια σούπερ – μάρκετ ανακοινώθηκε ότι θα δοθεί προτεραιότητα σε ανάπηρα άτομα, χωρίς αυτό να είναι κεντρική κατεύθυνση.»- Αντώνης Ρέλλας 

Ένα από τα πιο εξωφρενικά πράγματα που καταγγέλει η «Μηδενική Ανοχή – Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων» είναι ότι  οι ανάπηροι πολίτες εξακολουθούν να μην περιλαμβάνονται στις κατηγορίες των ευπαθών ομάδων που δικαιούνται άδεια ειδικού σκοπού και βοήθεια για την εξυπηρέτησή τους μέσω των δομών των δήμων, οι οποίοι είτε υπολειτουργούν είτε αναγκάζονται να στοιβάξουν τους ανάπηρους σε λίστες προτεραιότητας. Πιο συγκεκριμένα, ως ευπαθείς ομάδες αναγνωρίζονται τα ηλικιωμένα άτομα, καθώς και άτομα οποιασδήποτε ηλικίας με χρόνια υποκείμενα νοσήματα (π.χ. χρόνια αναπνευστικά νοσήματα, κακοήθειες κ.λπ.) και κατόπιν της πρόσφατης διεύρυνσης, άτομα με βαριά καρδιοπάθεια, με βαριά πνευμονοπάθεια, με αρρύθμιστο σακχαρώδη διαβήτη και καρκινοπαθείς υπό ενεργό ακτινοθεραπεία ή ανοσοθεραπεία. Ως εκ τούτου, αρκετοί είναι οι ανάπηροι που αναγκάζονται να μείνουν στο σπίτι εκμεταλλευόμενοι την άδεια των καλοκαιρινών διακοπών με κίνδυνο να απολυθούν, ενώ η μετάβαση στην εργασία όσων είναι αναγκασμένοι να μεταβαίνουν στον χώρο εργασίας τους συνιστά την καθημερινή τους έκθεση σε πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία τους.

m.popaganda.gr/