Εκδήλωση μνήμης σήμερα στο Κάστρο Υμηττού.

Όταν η ιδεολογία, η αγάπη για τον άνθρωπο και το όραμα για μια κοινωνία με κοινωνική δικαιοσύνη, οπλίζουν την ψυχή σου και γίνεσαι θηρίο. Τρία αμούστακα παιδιά μπορούν να νικήσουν 200 πάνοπλους φασίστες και ένα σπιτάκι μπορεί να γίνει Κάστρο.

75 χρόνια μετά, παραβρίσκεσαι με περηφάνια στις εκδηλώσεις μνήμης αλλά αισθάνεσαι μικρός και λίγος. Αναρωτιέσαι τι θα έκανες εσύ. Συγκρίνεις τις αποφάσεις και τη στάση σου στη σημερινή πραγματικότητα και καταλαβαίνεις τη διαφορά. Τα όριά σου να χάσεις κάτι για ένα αγώνα που αξίζει να δώσεις φτάνουν μέχρι ένα ορισμένο σημείο και σίγουρα όχι στην ίδια σου τη ζωή. Λυπάσαι και οργίζεσαι για κάποιους, όταν ακούς ότι η θυσία τους ήταν για την εθνική ενότητα. Αναρωτιέσαι για κάποιους άλλους, πως μπορούν να τιμάν τη θυσία και συγχρόνως να δίνουν στις τράπεζες ανθρώπινες ζωές, σαν ακατέργαστο κρέας για να τις σώσουν. Αναρωτιέσαι για την αριστερά που δεν μπορεί να βρεθεί μαζί ούτε στις εκδηλώσεις μνήμης.Αναρωτιέσαι, συγκρίνεσαι, προβληματίζεσαι , αλλά καταλαβαίνεις κιόλας ότι στη μικρότητά σου μπορείς να κάνεις πολλά στην σημερινή πραγματικότητα χωρίς να χρειάζεται να δώσεις τη ζωή σου. Αρκεί να ενδιαφερθείς για να καλυτερέψεις τη ζωή των άλλων και τη δική σου. Χωρίς να βολοδέρνεις στα διλήμματα μεταξύ του χείριστου και του χειρότερου, να αρπάξεις τη ζωή στα χέρια σου και να διεκδικήσεις την αξιοπρέπεια. Γιατί αυτή δεν μετριέται με λίγο ή πολύ ούτε χαρίζεται. Κατακτιέται

Tasos Mavropoulos